نفس های زمینی سر آغاز شهوت درد آور زمین اند

دیروز بود و من دیدم واقعیت را
دیدم انسان هایی که دم از عشق میزدند
ولی جز نفرت چیز دیگری نمیشد در وجودشون پیدا کرد
دیروز بود و من دیدم واقعیت را
دیدم فقیری که ازش بوی میلیارد ها ثروت حقیقی میبارید
و دیدم ثروتمندی را که بوی فقر وجودی از وجود ننگش سرا زیر بود
دیروز بود و من دیدم واقعیت را
دیدم اشک کوسه های انسان نمایی که دم از الله میزدند
و دیدم اشک فرزندی را که با تمنا از خدا سلامتی مادرش را می خواست
دیروز بود و من دیدم واقعیت را
دیدم انسانهایی که در سجده میماندند تا نشان دهند که موءمن ترینند
و دیدم رفتگری را که در گوشه ای از خیابان نماز می خواند
دیروز بود و من دیدم واقعیت را
دیدم فرزندی که بر سر مادرش فریاد بر می آورد که من بهتر از تو صلاح خود میدانم
ودیدم مادری را که با چشم گریان برای فرزندش دعا میکرد که ای خدا صلاح واقعی نشانش ده
دیروز بود و من دیدم واقعیت را
دیدم انسانی را که همیشه دم از کمک به دیگران میزد
و دیدم دختر بچه ای را که غذای خود را با یک بچه خیابانی نصف میکرد
دیروز بود و من دیدم واقعیت را
دیدم مردی را که از ته دل میگریست چه جالب روزگار میگریاندش
خیلی وقت بود مرد ندیده بودم شایدم دگر نبینم
دیروز بود و من دیدم واقعیت را
دیدم دختری را که قلبش را به پسری داد تا برای همیشه عزیزش دارد
و دیدم پسری را که قلبی در دست داشت و می خندید و میگفت این اسباب بازی جدید هم مانند هزاران اسباب بازی دگر که داشتم و شکاندم
دیروز بود و من دیدم واقعیت را
دیدم دختر بی گناه که مروارید هایی از چشمانش می بارید به خاطر این که دست یار در دست اغیار دیده بود
ودیدم پسری را که خنده شیطان بر لبانش بود و در ذهن میگفت این یکی هم مثل بقیه فقط یک ش...........
دیروز بود و من دیدم واقعیت را
دیدم پاک دامنی را که فاحشگی میکرد
و دیدم فاحشه ای که پاک دامنی میکرد
دیروز بود و من دیدم واقعیت را
دیدم پسری را که دم از واقعیت دیروز جامعه اش میزد
ولی ندیدم انسانی را که دم از واقعیت امروز زندگی خودش بزند

و باز سرمای نا امیدی گرفت تار و پود خسته ام را

پشت پنجره ایستاده بود.مثل همیشه غمگین و فرورفته درخود. به دوردست ها نگاه میکرد.گرچه از پشت پنجره فقط در آهنی دیده میشد.ولی ذهنش دوردست ها رامی کاوید.روی شیشهء بخار گرفته دو چشم نقش میگرفتند و محو میشدند.بخار روی شیشه ونوس را به یاد خاطراتش می انداخت.خاطراتی اگرچه غم انگیز ولی شیرین و فراموش نشدنی.تا به حال عاشق نشده بود.دروغ چرا؟!!! شده بود یک طرفه و تو خالی.عقیده اش این بود که عشق باید دو طرفه باشه تا جون بگیره و به اوج برسه.واسه همین همیشه از به یاد آوردن مسیح ته دلش یه لبخند کوچولو میزد.چون به اون چیزی که میخواستش رسیده بود.دستشو دراز کرد تا روی شیشه بنویسه:"دوست دارم مسیح هر جا که هستی و خواهی بود." باز به یادش افتاد.مسیح هم روی بخار نوشته بود "دوست دارم". یه بغض عمیق که خیلی وقت بود تو دلش مونده بود ته گلوش در جا میزد تا به اشک تبدیل بشه.مثل همیشه قورتش دادو نخواست چشاش پر از اشک شه.هوا یه کم سرد بود.دستاشو تو هم گرفت تا شاید گرم بشه.نوک انگشتاش یخ زده بود مثل همیشه. بازم یاد مسیح افتاد.همیشه میگفت:چرا دستات سرده و یخ زده.بازم یه بغض دیگه و.............

تنهايي را دوست دارم زيرا بي وفا نيست ...

مي دوني چرا وقتي ميخواي بري تو رويا چشمهات رو ميبندي؟؟؟؟ وقتي ميخواي گريه کني چشمهات رو ميبندي؟؟؟ وقتي ميخواي کسي رو ببوسي چشمهات رو ميبندي؟؟؟؟.... چون قشنگ ترين چيز هاي اين دنيا قابل ديدن نيست

برایم نوشته بودی:

چه احساس خوبی دارد دلیل شادمانی دیگران بودن

برام نوشته بودی:

اگر روزى من مردم وتومرادوست داشتي هر پنج شنبه به مزارم بيا وشاخه گل سرخي برايم بياور تا آن شاخه گلي که به تو دادم به خاطر بياورم ...ولي اگر تو مردي من فقط يک بار سر قبرت خواهم آمد وآن دسته گل سفيدى که باخون خودم سرخ خواهم کرد به توهديه ميکنم ودرکنارتوعاشقانه جان ميسپارم

بی آنکه بخواهم انتظارت را میکشم

ای کاش عکس دو چشمان زیبایت را،روی شیشه ی قلبم می دیدی،و آن گونه جام بلورین دلم را هزار پاره نمی کردی.

ای کاش عطش دستانم را می دیدی که تشنه ی جرعه ای ازگرمای دستان تو بودند.

ای کاش لرزش اشک را در چشمانم میفهمیدی و مرا به جرم عاشق بودن مجازات نمی کردی.

ای کاش صدای تپش های پیاپی قلبم را باگوش دل میشنیدی تا بتوانی صدای سخن عشقم را درک کنی.

ای کاش هیچ گاه به من لبخند نمی زدی،تا این گونه عاشق لبخندهایت بشوم.

و ای کاش...ای کاش هیچ گاه عاشقت نمی شدم تا این گونه گل عشق را در وجودم پرپر نکنی.

اگر بهترین دوستم نیستی لا اقل بهترین دشمنم باش

آغوشم برایت باز شد چه ابلهانه.......

امشب كه دلشكستم
منتظرت نشستم
بيا كه غير تو من دل به كسي نبستم
امشب که باز غريبم
بي تو بي اميدم
تنها به عشق فردا
که برگردي عزيزم
نشسته کنج ديوار
بارون غم ميريزم
منتظرت ميمونم
بازم واست مي خونم
از اون شبي که تنها
نشسته کنج ديوار
بارون اشک مي ريختم

بر لبانت کلام سکوت و در نگاهت غزل های خدا حافظی جاری است.

زمان به من آموخت که دست دادن معنی رفاقت نیست....

بارالهی آنکه درتنهاترین تنهاییم تنهای تنهایم گذاشت

چشمانم را نخواهم بست

با تو بودن از تو گفتن زیباست
مثل آواز قناری تو بهار
با تو بودن از تو گفتن زیباست
مثل آواز قشنگ جویبار
با تو بودن از تو گفتن زیباست
مثل نیلوفر آبی در آب
مثل اشکهای لطیف شبنم روی گونه های زنبقهای خواب
با تو بودن از تو گفتن زیباست
مثل بارش بارون تو کویر
مثل رویش دوباره چمن روی تن یخ زده زمین پیر
تویی مهتاب سحر ، تویی بارون کویر
از تن خستهء من گرد غربت را بگیر
مثل خورشید بزن و آبم کن
مثل لالایی شب خوابم کن
به تن خسته بزن رنگ دگر
دل ما را تو ببر تا به سحر

کاش یا رب آشنایی ها نبود

دستام بوی گل می داد و من رو به جرم چیدن گل محکوم کردن....

بعد از آنکه شب آمد و شب رفت

ستاره ای در دستهایت گذاشتم و گفتم :

" یادم تو را برای همیشه فراموش ! "

به خود که آمدم دیدم هم تو رفته ای و

هم آن ستاره را از دست داده ام !؟

حالا هر چه بیشتر به دنبال آن ستاره بی آسمان می روم

کمتر به دستهای تو می رسم .

اما همین امروز به خانه که می رفتم

پشت شیشه مغازه ای

در دو نبش بعد از ظهر و غروب

تک کاغذی چسبیده بود :

" یک عدد ستاره پیدا شده !

صاحبش با دادن تنها یک نشانی

بیاید و آن را ببرد ."

دیگر چه فایده دارد ؟!

حالا که دستهای تو را از دست داده ام !

چه فرقی می کند

که یک آسمان هم بی ستاره

به اندازه تمام روزهای زندگیم خسته ام....
احساس میکنم یه چیزی روی دلم سنگینی میکنه
احساس میکنم دارم تموم میشم.....تا حالا شده احساس کنی به آخر خط رسیدی؟
تا حالا شده احساس کنی خالی هستی....داری تموم میشی....و باز هم انتظار....
تا حالا شده تمام روزهای دلت ابری باشه.....و یه دفعه اونقدر بباره ...
خیلی وقته که یادم رفته میشه واقعا از ته دل خندید بی اونکه در حین خندیدن یاد همه ی غصه هات بیفتی...
خیلی وقته که یادم رفته که میشه تو چشمای آدم به جز غم چیز دیگه ای باشه...
خیلی وقته که یادم رفته که میشه تو چشمای آدم گاهی برق شادی باشه...
خیلی وقته یادم رفته که میشه آدما رواز ته قلب دوست داشت...
خیلی وقته یادم رفته که میشه آدما رو با شادی در آغوش گرفت...
خیلی وقته یادم رفته که میشه شبها راحت تا صبح خوابید...
خیلی وقته یادم رفته که میشه از زیباییها لذت برد...
مدتهاست که دلم برای زندگی کردن تنگ شده...

شبي از پشت يك تنهايي نمناك و باراني ترا با لهجه گلهاي نيلوفر صدا كردم
تمام شب براي با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم
پس ازيك جستجوي نقره اي در كوچه هاي آبي احساس
تو را از بين گلهايي كه در تنهايي ام روييد با حسرت جدا كردم
و تو در پاسخ آبي ترين موج تمناي دلم گفتي
دلم حيران و سرگردان چشماني است رويايي
و من تنها براي ديدن زيبايي آن چشم
تو را در دشتي از تنهايي و حسرت رها كردم
همين بود آخرين حرفت
و من بعد از عبور تلخ و غمگينت
حريم چشمهايم را بروي اشكي از جنس غروب ساكت و نارنجي خورشيد وا كردم
نمي دانم كه چرا رفتي
نمي دانم چرا شايد خطا كردم
و تو بي آن كه فكر غربت چشمان من باشي
دانم كجا تا كي براي چه
ولي رفتي و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مي باريد
و بعد از رفتنت يك قلب دريايي ترك برداشت
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمي خاكستري گم شد
و گنجشكي كه هر روز از كنار پنجره با مهرباني دانه بر مي داشت
تمام بال هايش غرق در اندوه غربت شد
و بعد از رفتن تو آسمان چشمهايم خيس باران بود
و بعد از رفتنت انگار كسي حس كرد من بي تو تمام هستي ام از دست خواهد رفت
كسي حس كرد من بي تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد
كسي فهميد تو نام مرا از ياد خواهي برد
و من با آنكه مي دانم تو هرگز ياد من را با عبور نخواهي برد
هنوز آشفته چشمان زيباي توام
برگرد ....
ببين كه سرنوشت انتظار من چه خواهد شد
و بعد از اين همه طوفان و وهم و پرسش و ترديد
كسي از پشت قاب پنجره آرام و زيبا گفت
تو هم در پاسخ اين بي وفايي ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا كردم
و من در حالتي ما بين اشك و حسرتو ترديد
كنار انتظاري كه بدون پاسخ و سردست
و من در اوج پاييزي ترين ويراني يك دل
ميان غصه اي از جنس بغض كوچك يك ابر
نمي دانم چرا شايد به رسم و عادت پروانگي مان باز
براي شادي و خوشبختي باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم

خواب

دوستت دارم عاشقانه چشمهایم را می بندم

وتو را در خیالم تصور می کنم

نمی دانم که چقدر خیال تو برایم لذت بخش است

از هر چیز در این دنیا برایم شیرین تر هستی

پس چشمهایم را می بندم

وبا تمام وجود احساست می کنم

دوستت دارم

همیشه و همه جا ؟

در امتداد جاده های تاریکی می دوم